Facebook

Stawiaj granice i nazywaj uczucia. Co możesz zrobić dobrego dla swojego dziecka?

Share On GoogleShare On FacebookShare On Twitter

Na każdym etapie życia pojawiają się mniej lub bardziej stresujące sytuacje. Od tego w jaki sposób radzimy sobie z ich rozwiązywaniem i jak bardzo jesteśmy podatni na wpływ stresu, decyduje nie tylko temperament, ale też wiele czynników. Wraz z wiekiem rośnie liczba stresujących zdarzeń, a bycie rodzicem przynosi z pewnością sporo takich przykładów.

 

Konsekwencja i asertywność.

 

W każdym aspekcie to rodzic bierze odpowiedzialność za swoje dziecko, a dziecko musi mieć tego świadomość. Aby zapewnić swojemu potomkowi maksimum bezpieczeństwa, należy stawiać granice od samego początku i z uporem i konsekwencja dążyć do ich przestrzegania. Pomimo wielu buntów i negacji, należy mieć świadomość, że tylko dziecko, któremu wyznaczane są granice może się bezpiecznie czuć.  Zwłaszcza na początku rodzicielskiej kariery, warto ustalić zasady wychowania i konsekwentnie potem je realizować.Wraz z dorastaniem dziecka należy jednak poszerzać jego osobistą sferę wolności, cały czas czuwając nad jego bezpieczeństwem, pozwalając równocześnie na swobodną eksplorację. Najprostszym przykładem stawiania granic u malucha jest montaż barierek ochronnych na schodach. Adekwatnie do wieku należy tłumaczyć cel takiego urządzenia, a potem pod opieką sprowadzać dziecko ze schodów aż do osiągnięcia przez niego pełnej niezależności w tej kwestii. W przypadku starszych dzieci, stawianie granic, może przejawiać się podczas ustalania godzin powrotów z imprez.

 

Mów o emocjach i staraj się je nazwać.

 

Być może większość uzna, że nazywanie emocji i całe poruszenie w tym temacie wynika z chwilowej mody, prawdą jest, że otwarte nazywanie uczuć dziecka ułatwia mu komunikację z samym sobą, przeżywanie swoich uczuć i ułatwia mu przyszłe dorosłe życie. Dodatkowo rodzice, którzy mieli wcześniej niewielki dostęp do własnych emocji, mogą nauczyć się odczuwać je i nazywać dla samych siebie..Zadanie jest niezwykle łatwe i cały proces polega na obserwacji dziecka i komunikowaniu na głos jego aktualnego stanu, np. dziecko cieszy się, ponieważ zjada swoje ulubione lody. Reakcja dorosłego powinna wyglądać w ten sposób:” widzę, że cieszysz się, ponieważ możesz zjeść swoje ulubione lody”. Trening czyni mistrza, a efekty są warte prób, błędów i zmiany nawyków.

 

Przeczytaj poprzedni wpis:
Jak dbać o rozwój intelektualny dziecka?

Nie jest niczym nowym twierdzenie, że na rodzicach ciąży nie tylko odpowiedzialność za odpowiednie bezpieczeństwo i wychowanie dziecka, ale także...

Zamknij